Na een paar geweldige zeiltochten van Porto naar Cascais / Lissabon en vanaf daar naar de Algarve zijn we inmiddels dus aan de zuidkust van Portugal gearriveerd! Het was puzzelen en keuzes maken om goede wind in de zeilen te hebben omdat we een verschrikkelijke hekel hebben aan motorzeilen. De noordelijke winden zorgen voor een voor de windse koers waarbij je dan het liefst een stevige windkracht wilt hebben omdat je anders de hele trip, door de oceaandeining, van links naar rechts wordt geslingerd. Oh ja, en we willen ook geen mist of regen maar een lekker zonnetje onderweg. En die bestelling hebben we ook echt gekregen! Wanneer je dat wordt geleverd dan wil je ook gaan. Dus beperkten we ons bezoek bijvoorbeeld aan Lissabon tot 2 dagen. Onderweg nog een zeilwedstrijdje gedaan met de Blue Beryl. De eerlijkheid gebied te zeggen dat we weliswaar vooruit vlogen met ons volledig uitgeboomde melkmeisje. Maar met de oranje genaker voor de boeg kwamen Sander en Yvette steeds dichterbij. En elke keer die dolfijnen. Tientallen, die soms wel tot een uur met ons meezwommen. En niet alleen bij ons, ook bij de andere schepen waar we mee opvoeren. Sander van de Satori heeft daar een prachtig filmpje van gemaakt. We hadden deze al op FB gedeeld maar voor de mensen die het nog niet gezien hebben, echt even kijken, zo mooi..
Conclusie.... wat was het genieten! We hebben een paar goede keuzes gemaakt, mooi geluk gehad en de dieseltank is nog vol!
Ochtendmist in Nazaré, we wachten even tot het wegtrekt
Dat voor wat betreft het zeil-technische deel. Maar wat hebben we ook veel gedaan en gezien. Vanaf Porto met tussenstops in Figuera da Foz, Nazaré en Peniche naar Cascais . Daar vonden we de zomer terug. Toen we het hoekje omgingen en ineens beschut waren voor de koude noordelijke winden konden de we de wintersokken weer opbergen! Bij Cascais liggen we een paar dagen heerlijk beschut vlak voor het mooie stadje voor anker.
Vuurtorentje van Cascais
100 dagen op pad, een mooie gelegenheid om de champagnefles open te maken
Cobben op het achterschip
Fietsjes eruit en de bergen in naar Sintra waar de Moren, Portugese koningen en andere rijke lieden bijzondere paleizen, huizen en tuinen gebouwd hebben. Prachtig en de inspanning meer dan waard. En over die inspanning gesproken, pffff.... mega steile beklimmingen en aan de terugreis leek geen einde te komen. Met een rauwe kont en veel gemaakte foto ‘s uiteindelijk weer bij Marelief aangekomen. De andere dagen veel wandelingen gemaakt langs de kust. Ook naar Estoril op zoek naar een restauranttip van oud collega Lisette. Helaas konden we die niet scoren..
Sintra, palacio da Pena
Fietsend langs alle kastelen en landhuizen van Sintra
Quinta da Regaleira, net Zwijnstein..
ook mooi..
Toen naar Lissabon. Met weinig wind en stroom tegen gingen we op een gegeven moment nog maar 1,5 knoop. We moesten de motor bijzetten. Uiteindelijk konden wij toch varend onder de brug door! Karin op de punt, wat een lawaai van al dat verkeer en de treinen die er overheen gaan. Vanuit de tweede haven na de brug een openbaar vervoer dagkaart genomen en vooral met de bekende tramlijn 28 de mooiste wijken bezocht.
Bijna in Lissabon
Lunch onder de druiven
Koffie met pastel de nata
Uitzicht over de Taag
Na ons afscheid van Lissabon in de middag, dit keer met veel wind en de stroom mee, kozen we ervoor om in één ruk door naar Sines te zeilen. Daar kwamen we rond middernacht aan. Snel het anker uit en pitten. Volgende dag weer vroeg op pad en Cabo de Sao Vicente, de zuidwestelijke punt van Portugal, gerond. Om het hoekje laten we het anker vallen in de baai van Baleeira. En toen waren we dus in de Algarve!
De afgelopen dagen zijn we met kleine stapjes het hier aan het verkennen. Lagos enkele dagen voor anker. Ondanks het laagseizoen bleek daar nog genoeg vertier. Met de medezeilers van Satori, Skellig, Philos en Blue Beryl gekletst, geborreld en ..... zelfs met Sander Droog van BB gaan avondvissen. Alleen een lijn op de bodem gevangen..., maar bier en whiskey maakten veel goed. Dit zijn toch wel hele leuke ervaringen. We mochten van onze dames in eerste instantie alleen terugkomen met minstens 1 vis. Maar na wat onderhandelen via de marifoon, nek massages e.d., konden we weer aan boord. Nog steeds met lekker weer daarna naar het waddenachtige gebied van Alvor. Bij de ingang voor anker gegaan en met de bijboot naar de haven. We hebben een lange hike gedaan en na een paar uurtjes bij ons aan boord een gezellige avond gehad met Satori en BB die bij ons in de buurt lagen. Omdat er een paar dagen slecht weer in het verschiet lag, met heel veel wind, zijn we de haven van Portimao ingegaan. Daar doen we wat klusjes en hangen met Marelief zo nu en dan strak in de lijnen. Vanaf donderdag verdwijnt de stevige wind en komt de zon weer tevoorschijn. Dan gaan we weer verder met onze trip langs de Algarve!
Kaoha en apai. Hallo en tot ziens in het Marquesiaans. Vijf jaar zeilen over de wereld brengen telkens nieuwe ontmoetingen, nieuwe verhalen. En elke keer dat we het anker lichten, weer een onvermijdelijk afscheid. Maar altijd met de stille belofte van een weerzien. Dit keer ons verhaal van onze terugkeer op Fatu Hiva voor ons 40-jarig huwelijksfeestje. Een hectische aankomst #@☠️*&%!!!! “Naar links!” gebaart Eric dwingend vanaf het voordek. 💩#@😈😡!!“Daar waren we al!” gil ik tegen de wind in. Derde ankerpoging in de baai van Hanavave. Zoals gebruikelijk discussie over de juiste plek om het anker uit te gooien.. maar dit keer maken we het wel heel bont. Rotsen loeren voor de 10-meterlijn, en daarna zakt de bodem steil naar meer dan 20 meter. We moeten daarom rekening houden met een grote draaicirkel ten opzichte van de andere boten en ons ouwe plekkie is bezet. De hele baai geniet mee – gratis spektakel . “Naar rechts!” wijst Eric nu. Wat wil je nou? Mijn hoofd bonkt, tranen ...
''Zou ik hier willen wonen? 🤔' mijmer ik terwijl we tussen de boeitjes van de parelkwekerijen slalommen ⚓ . Het is de vraag die we elkaar tijdens onze inmiddels vijf jaar durende zeilreis al regelmatig hebben gesteld. Gisteren waren we weer te gast voor de zondagse lunch bij Valérie en Hervé op Taravai. Nu varen we terug naar onze thuisbasis in Rikitea. Net zoals ‘vroeger’ na een weekendje IJsselmeer weer terug naar Schokkerhaven. "Zullen we zo eerst fruit gaan plukken? 🍌🍋 We kunnen wel weer wat bananen gebruiken. (’t Is alles of niks met die krengen; je plukt ze groen als je ze nog niet kunt eten en dan zijn ze allemaal tegelijk rijp.) Dan lopen we daarna even langs Jojo om baguettes te bestellen voor morgen en een patatje te eten." We leggen de bijboot vast aan de kade en lopen het dorp in. Lekker om weer even de benen te strekken. Wendy 🐕 , zo hebben we ‘onze’ hond gedoopt, komt jankend en kwispelend op ons afgerend. Blij om ons weer te zien, loop...
Het voelt als een druk op de pauzeknop, het moment dat we Marelief hoog en droog achterlaten. Checklist afgevinkt. Nog het laatste vet op een van de poten die het schip overeind houdt. Genoeg om mieren hopelijk tegen te houden. Alles netjes geregeld voor maanden afwezigheid. Een laatste knuffel voor onze zeilmaatjes. Tot later. Klaar voor een nieuw hoofdstuk. Hiva Oa heeft een vliegveld waar de aankomst- en vertrektijden in stift op een schoolbord worden geschreven. Een paar vluchten per week. In de ‘vertrekhal’ de geur van frangipani en tiari, van de bloemenkransen van medepassagiers. En dan zijn we ineens los van de grond, los van het ritme van de eilanden, los van maanden zachtjes wiegen op het water. Tahiti komt niet als een verrassing, meer als een herkenning. Auto’s. Wegen. Stoplichten. Regels. Plastic. McDonald’s. Winkels. Keuze. Niet vreemd — dit is tenslotte de wereld waar we vandaan komen — maar het contrast is immens nu we anders weten. En dan, midden in Papeete, aan een dru...
Weet je nog, die oude Fa-reclame uit de jaren 70? Die met die dame, ontblote borsten (tja dat kon toen nog 😉) extatisch douchend onder een waterval, met een zeepje dat rook naar vrijheid en wilde limoenen? Oké, misschien alleen een flashback voor de boomers onder ons, maar ik zweer je, die vibe, ruig, zoet en tropisch ervaren we hier op Fatu Hiva. Een ruig paradijs De eerste aanblik van Fatu Hiva is alsof moeder natuur haar beste werk heeft opgespaard voor dit ene eiland. Hoge, dramatische rotsformaties torenen boven onze boot uit. De zoete geur van tiaré en frangipani zweeft ons tegemoet en vermengt zich met de zilte oceaanbries. Een tropische cocktail om nooit te vergeten. En dan zijn er de manta rays, die bijna dagelijks de baai bezoeken. Vanaf de boot is het al een spektakel, die reusachtige beesten die met hun enorme bekken plankton uit het water stofzuigen. Maar als we het water induiken is het pure magie. Tientallen van die zachtaardige reuzen zweven om ons heen, als gigantisch...
We lunchen in de schaduw van de mangobomen in de tuin van Mohuhu. Het is warm en na een winter in Nederland ben ik nog niet helemaal gewend aan het weer hier. Maar alles beter dan de hitte van een boot die op de kant staat... Lars is jarig en heeft ons uitgenodigd om dit weekend bij hen aan boord mee te varen naar Tahuata. Mohuhu, met wie Lars en Isabel de afgelopen maanden bevriend raakten, heeft uitgebreid voor ons gekookt. Terwijl Lars, Isabel en Eric na de lunch ergens in de tuin fruit plukken, blijf ik nog even aan tafel zitten. Mohuhu vertelt over zijn familie. Vier dochters en twee kleinkinderen, allemaal in Frankrijk. Werken, sparen, en hopen ooit terug te kunnen komen en hier een stukje land te kunnen kopen. Ik laat hem foto’s zien van onze kinderen, van Lucy en van kleine Niven in onze armen. Hij kijkt, glimlacht en zegt: “ Ah… tu es mama-oe et lui papa-oe .” Inderdaad.. opnieuw opa en oma. De geboorte van onze kleinzoon, de reden dat we langer dan eerder gepland i...
"Moeten we niet gewoon omkeren?" Ik kijk naar de kaartplotter. We zijn al uren onderweg; sinds we het hoekje om de noordwestkant van Nuku Hiva omgegaan zijn komen we nog maar nauwelijks vooruit. Langs de kust ligt het vliegveld en de landingsbaan schuift maar tergend langzaam voorbij. We beuken met motor vol bij tegen een forse wind, stroming en golven op. De ETA op het scherm wordt steeds absurder. Een tochtje van maar 25 mijl gaat zo nachtwerk worden. Ik kijk naar Eric. "Wat denk jij?" Hij kijkt onverstoorbaar naar voren, naar de golven die tegen de boeg aan beuken. "Nee," zegt hij. "Laten we gewoon doorgaan. Eventueel stoppen we in een baai eerder." We zijn onderweg naar Anaho. Een droomplek volgens wat berichten die we van andere zeilers lazen. Beschut, vlak water, rustig en prachtig. Misschien wel de beste baai van de Marquesas 🌴 . En daar hebben we beiden behoefte aan... een plek om even stil te vallen, om weer even te ‘an...
We genieten van onze laatste week in de San Blas. Het leven is simpel en bijna perfect. We varen met de bijboot naar het rif, bezoeken een eilandje en drinken iets bij ons favoriete barretje. Toch voel ik ook dat onrustige kriebeltje. Het onbekende trekt, maar het afscheid blijft lastig. Waarom is dat toch altijd zo? We gaan op weg naar de Stille Oceaan. Het is altijd een deel van de droom geweest. Vooral voor mij. Ik weet nog dat ik in het aardrijkskundelokaal wegdroomde bij foto’s van de Pacific. Daar wil ik ooit heen. Nu het dichterbij komt, rijst af en toe ook de vraag: en hoe komen we terug? Willen we wel helemaal rond, over de Indische Oceaan? Gaan we de boot in Australië verkopen? Op transport? Of misschien wel via Japan naar Alaska varen en op enig moment weer terug door het Panamakanaal? Genoeg opties. We laten het los en zien het wel. Het afscheid van deze oceaan voelt in elk geval niet definitief. Sommige plekken laten je niet los. Er zijn bestemmingen waar we zeker n...
Als ik nog half slaapdronken de kuip weer in kom dan ruik ik het voordat ik het kan zien. Land in zicht! Fatu Hiva! Voor ons ligt de baai van Hanavave. De contouren van de rotsformaties met gezichten die ik wel kan dromen, tekenen zich langzaam af tegen de ochtendlucht. Maar wat me het meest treft, is niet het uitzicht. Het is de geur weer. Zoals vorig jaar. Die zware, zoete bloemengeur die over het water hangt. Alsof het eiland ons al welkom heet voordat we goed en wel wakker zijn. En ik besef des te meer waarom ik stiekem zo graag terug wilde. Dat was helemaal niet vanzelfsprekend. Normaal gesproken is Fatu Hiva lastig te bezeilen vanaf de andere eilanden in de Markiezen. De passaatwind komt meestal uit het zuidoosten, precies de kant waar wij naar toe moeten als we naar Fatu Hiva zouden willen gaan. Vanuit Nuku Hiva betekent dat normaal gesproken een dag en een nacht opkruisen. Niet onmogelijk, maar ook niet erg aantrekkelijk. Daarom had ik me er eige...
We laten ons anker vallen bij Anachucuna, een piepklein dorpje net over de grens van Colombia en Panama. Samen met de Bluehemian en Adventure liggen we in een baai, omringd door niets dan jungle en een nederzetting van hutten, gemaakt van bamboestokken en palmenbladeren. Aan de kant spelen kinderen, en in het water peddelen mannen in kano’s van uitgeholde boomstammen, al water scheppend en vissend, voorbij. Het voelt alsof we een stap terugzetten in de tijd, naar een eenvoudiger leven. De dichtstbijzijnde onverharde weg? Zo’n 100 kilometer verderop. Dit is de Darien Gap: een ondoordringbaar stuk regenwoud waar de moderne wereld stopt en natuur en traditie regeren. Twee jaar geleden had ik er nog nooit van gehoord. Toen we in Suriname aankwamen, appte ik Joris enthousiast dat we in dezelfde tijdzone en op hetzelfde continent zaten. "We kunnen zo naar elkaar toe rijden," riep ik nog, onwetend dat er geen wegen zijn die Midden-Amerika met Zuid-Amerika verbinden, alle...
Al weer 10 dagen geleden kwamen we aan op de fantastische Gambier archipel! Wat zijn we blij dat het gelukt is om hierheen te varen. Als het weer het toelaat, blijven we hier voorlopig nog wel hangen. ⛵️ De archipel bestaat uit een aantal hoge eilanden, omringd door een rif. Dat rif houdt de oceaandeining buiten de deur, waardoor het water binnenin weinig last heeft van oceaandeining. Resultaat: supercomfortabele en vaak spiegelgladde ankerplekken. En daar hebben we even behoefte aan na drie weken op zee! Er wonen hier maar zo'n 1400 mensen, en er liggen op dit moment slechts twintig zeilboten. Het is enerzijds lekker kleinschalig maar anderzijds wel veel ankerplekken bij de verschillende eilandjes. Met de natuur, de wandelpaden en de uitzichten over het turquoise water in de lagune is het paradijs eigenlijk wel compleet. 🌅 Af en toe zwaar voor de heupen .. maar die uitzichten... en in het echt is het veel mooier.. Uitzicht op de ankerplek van Rikitea, beschermd door een 2e rif....
Wat een mooie plaatjes weer. Geeft weer extra motivatie om een 'first mate' te vinden en zuidwaarts te trekken!
BeantwoordenVerwijderen