Mare Liefs

Waar ze haar vandaan heeft dat weet ik eigenlijk niet en kan ik haar helaas niet meer vragen. Een examen, sollicitatiegesprek, gebroken hart of een spannend doktersbezoek; steevast zette mijn moeder haar engeltje ‘aan’ als een van haar kleinzoons of wij wat extra steun of bescherming nodig hadden. Afgelopen oktober verhuisde het engeltje in mijn koffer vanuit Nederland mee naar de boot. Je weet maar nooit wanneer er een beetje extra bovennatuurlijke steun welkom is 😉 En nu staar ik zélf naar de langzame overgang van rood naar blauw naar paars van het kitscherige  ledlampje. Een week geleden maakten we eindelijk los. Na zes weken in de comfortabele marina in Hilton Head begon ons varende leventje weer. Doel: kerst in St. Augustine, Florida, de oudste stad van de VS. En daarna door naar de Bahama's. We kiezen voor de binnendoor route via Georgia en het blijkt een van de mooiste stukken van de Intercoastal Waterway  tot nu toe te zijn. Onderweg worden we opgeroepen door een boo...

Onder luid gejuich en gegobbel haalt Wouter de immense kalkoen uit de oven. Ik zie hem glunderen. Vanmorgen hebben Joris en Wouter onder de deskundige leiding van Mary Ann de stuffing voorbereid en tot hun ellebogen de kalkoen gevuld. Gisteren hebben Julia en Mary Ann al een heerlijke pompoen en appeltaart gebakken. De voorbereidingen  voor het feestmaal zijn in volle gang en het is gezellig en ruikt heerlijk in de keuken. Terwijl de kalkoen langzaam aan het garen is maken we een lange strandwandeling.  Uitwaaien op het strand terwijl de kalkoen in de oven staat te garen. Het was Wouters opmerking vorig jaar en Mary Anns spontane reactie daarop, die ons allemaal hier naar toe leidde. ‘Zo’n grote kalkoen met Thanksgiving, dat zou ik ook weleens mee willen maken’... En ook hij werd hier met open armen ontvangen. Maar los van de traditie om een kalkoen klaar te maken gaat het bij Thanksgiving om stil staan bij waar je dankbaar voor bent. En dankbaar zijn we! Joris ‘nieuwe’ fami...

Gierende remmen. Een rij auto’s aan de overkant van de straat komt tot stilstand. Het raampje van de eerste auto draait open.  ‘Do you want a ride to the harbor? Hop in!’ wordt ons toegeroepen. Het accent is onmiskenbaar zuidelijker en de straat waar we lopen is omzoomd met palmen. Maar het is koud. IJskoud. Dat vindt onze lift-aanbiedster ook. In déze kou kun je toch echt niet teruglopen naar de haven. En met een rugzak met boodschappen moet je eigenlijk zo ie zo niet lopen 😊 Maar we zijn er blij mee, met dit warme spontane gebaar dat we al zo vaak hier in de VS ondervonden hebben.  We dachten dat we ervan af waren. De kou die ons teisterde sinds ons vertrek uit Philadelphia. Steeds nieuwe lagen kleding kwamen erbij. De dikke wollen vesten die ik al een paar keer bijna had weg gedaan omdat ze zoveel ruimte innemen en we ze toch nooit gebruiken. Zeilpakken en laarzen die we echt voor het eerst sinds ons vertrek uit Nederland aan hebben gedaan.  Maar de bomen in Chesapeak...

Vanaf het verste punt op Mount Desert Island begint onze 'terugreis' naar het zuiden. Als ik 's morgens wakker word en het zonnetje weer schijnt, voel ik me een ontzettende geluksvogel. Maine was en is een hoogtepunt in onze reis, maar het meest bijzondere deel van  dit seizoen in de VS is dat we naar Philadelphia gaan. Op bezoek bij  Joris en Julia en onze kleindochter in wording 😊en daarna ook nog naar Nederland vliegen voor Wouters 30e verjaardag! Dag Mount Desert, dag Ken en Linda. Tot ergens! Eerst scharrelen we nog een beetje langs de prachtige eilandjes en inhammen van Maine. We verorberen een laatste lobster die we van een lokale zeiler cadeau krijgen. Het weer is prachtig. Geen mist meer en we zijn inmiddels gewend aan het ontwijken van lobsterpotten. Eric wordt een beetje gek van me... zo leuk om voor die kleine meid in winkeltjes te kijken... Provincetown op Cape Cod is heel gezellig. Dit keer varen we alleen maar langs Manhattan met een klein beetje pijn in het...