Mare Liefs

Als ik nog half slaapdronken de kuip weer in kom dan ruik ik het voordat ik het kan zien.  Land in zicht! Fatu Hiva! Voor ons ligt de baai van Hanavave. De contouren van de rotsformaties met gezichten die ik wel kan dromen, tekenen zich langzaam af tegen de ochtendlucht. Maar wat me het meest treft, is niet het uitzicht. Het is de geur weer. Zoals vorig jaar. Die zware, zoete bloemengeur die over het water hangt. Alsof het eiland ons al welkom heet voordat we goed en wel wakker zijn. En ik besef des te meer waarom ik stiekem zo graag terug wilde. Dat was helemaal niet vanzelfsprekend. Normaal gesproken is     Fatu Hiva lastig te bezeilen vanaf de andere eilanden in de Markiezen. De passaatwind komt meestal uit het zuidoosten, precies de kant waar wij naar toe moeten als we naar Fatu Hiva   zouden willen gaan. Vanuit Nuku Hiva betekent dat normaal gesproken een dag en een nacht opkruisen. Niet onmogelijk, maar ook niet erg aantrekkelijk. Daarom had ik me er eige...

  "Moeten we niet gewoon omkeren?" Ik kijk naar de kaartplotter. We zijn al uren onderweg; sinds we het hoekje om de noordwestkant van Nuku Hiva omgegaan zijn komen we nog maar nauwelijks vooruit. Langs de kust ligt het vliegveld en de landingsbaan schuift maar tergend langzaam voorbij. We beuken met motor vol bij tegen een forse wind, stroming en golven op. De ETA op het scherm wordt steeds absurder. Een tochtje van maar 25 mijl gaat zo nachtwerk worden. Ik kijk naar Eric. "Wat denk jij?" Hij kijkt onverstoorbaar naar voren, naar de golven die  tegen de boeg aan beuken. "Nee," zegt hij. "Laten we gewoon doorgaan. Eventueel stoppen we in een baai eerder." We zijn onderweg naar Anaho. Een droomplek volgens wat berichten die we van andere zeilers lazen. Beschut, vlak water, rustig en prachtig. Misschien wel de beste baai van de Marquesas 🌴 . En daar hebben we beiden behoefte aan... een plek om even stil te vallen, om weer even te ‘an...