Ankeren in Anaho

 

"Moeten we niet gewoon omkeren?"

Ik kijk naar de kaartplotter. We zijn al uren onderweg; sinds we het hoekje om de noordwestkant van Nuku Hiva omgegaan zijn komen we nog maar nauwelijks vooruit. Langs de kust ligt het vliegveld en de landingsbaan schuift maar tergend langzaam voorbij. We beuken met motor vol bij tegen een forse wind, stroming en golven op. De ETA op het scherm wordt steeds absurder. Een tochtje van maar 25 mijl gaat zo nachtwerk worden.

Ik kijk naar Eric.

"Wat denk jij?"

Hij kijkt onverstoorbaar naar voren, naar de golven die  tegen de boeg aan beuken.

"Nee," zegt hij. "Laten we gewoon doorgaan. Eventueel stoppen we in een baai eerder."

We zijn onderweg naar Anaho. Een droomplek volgens wat berichten die we van andere zeilers lazen. Beschut, vlak water, rustig en prachtig. Misschien wel de beste baai van de Marquesas 🌴.

En daar hebben we beiden behoefte aan... een plek om even stil te vallen, om weer even te ‘ankeren’.

Afgelopen weken zaten we nog niet in ons ritme. Wennen aan de warmte, het tijdverschil. Het afscheid van Isabel en Lars laat meer leegte achter dan we vooraf hadden verwacht. Een buikvirusje dat eerst mij en daarna Eric te pakken krijgt. Nieuwe ankerplaatsen, oppervlakkige gesprekken met mensen die in sneltreinvaart door de Pacific zeilen. Leuk allemaal, maar we voelen ons nog niet echt geland.

Taiohae, grootste dorp van de Marquesas. Eén van de plekken waar schepen die de oceaan overstaken in kunnen klaren. Het is hoogseizoen dus er liggen tientallen boten geankerd. We gaan naar een welkomstfeestje voor net aangekomen schepen.

Thierry en Brigitte die we eerder in Gambier en op Fatu Hiva ontmoetten, zijn ook in Taiohae. Gezellig! We gaan samen naar Daniels bay en maken daar een mooie maar natte wandeling. Zij willen in juli in Raiatea zijn dus helaas gaan we elkaar dit seizoen niet meer zien.

Na een paar uur verandert de zee langzaam van karakter. De golven worden minder steil, de wind iets vriendelijker. Ineens loopt de snelheid weer op.

We zijn er bijna!

Aan het einde van de middag varen we Anaho-baai binnen.

En meteen begrijpen we waarom iedereen die hier geweest is zo enthousiast is over deze plek.

Een brede baai. Beschut water. Een wit zandstrand dat bijna niet Marquesiaans lijkt. Palmbomen. Groene bergen. Een paar verspreid liggende boten. Net gezellig genoeg, maar niet druk.

De ankerketting ratelt naar beneden.

We kijken om ons heen.

Dit is precies wat ons beloofd was.

En terwijl het anker zich ingraaft in het zand, voelt het alsof ook bij ons iets tot rust komt.

Op dat moment weten we het eigenlijk al.

Hier blijven we voorlopig liggen 😊

---

De dagen daarna hebben geen haast.

Een eerste kopje koffie 's morgens als we wakker worden in de kuip. Op de telefoon kijken wat er thuis en in de wereld allemaal gebeurd is. Ontbijten met zelfgebakken brood of bananenpannenkoekjes. We ruimen de boot op. Doen een wasje.

Voor het eerst in weken hebben we het gevoel dat we nergens heen hoeven.

Wat zullen we vandaag eens doen? 😊

Eric gaat met wat achterstallige bootklusjes aan de gang en ik maak een lange lijst met administratieve zaken die door alle drukte afgelopen winter zijn blijven liggen. Mailtjes en belastingaangiftes worden weggewerkt. Banken en andere instanties gebeld.

Het lijstje wordt langzaam afgevinkt. Dat geeft rust en er ontstaat ruimte om eens aandacht te besteden aan andere dingen die al tijden op ons wachten.

Zoals de nieuwe hangmatten.

Anderhalf jaar geleden gekocht. Zo leuk om tussen twee palmbomen te hangen. Meegesleept van ankerplaats naar ankerplaats. Nooit gebruikt.

En hier hangen we ze eindelijk op!

Luisterboek mee. Iets te drinken erbij.

Meer hebben we eigenlijk niet nodig.

---

Of de drone.

Die gaf ik Eric jaren geleden cadeau, vlak voordat we uit Nederland vertrokken. Sindsdien rust hij vooral in de kast. Altijd een excuus. Te veel wind, te veel mensen die er last van hebben, accu's niet opgeladen, hoe moest het ook alweer?

Maar nu is er rust en ruimte.

Dus halen we hem tevoorschijn.

Beetje oefenen. Niet te hoog.

De eerste vlucht gaat best goed. We krijgen er zelfs een beetje vertrouwen in.

Totdat de batterij bijna leeg raakt.

En het ding een eigen leven gaat leiden.

De drone besluit zelfstandig terug naar huis te vliegen, schiet eerst omhoog, verdwijnt recht een palmboom in en stort vervolgens neer.

Einde oefening.

Dachten we.

Met wat gevloek, een YouTube-filmpje en enig gepriegel krijgen we hem uiteindelijk weer aan de praat. Inmiddels hebben we zelfs een paar aardige beelden gemaakt.

Er is nog hoop 😉

---

Ook de piano komt eindelijk weer tevoorschijn.

Jaren geleden gaf ik Eric een elektrische piano. Ervan uitgaande dat hij tijdens deze reis tijd zat zou hebben om lekker te spelen.

Een geweldig idee, totdat het gewone leven van een zeilboot zich ermee gaat bemoeien.

Er is altijd wel iets belangrijkers.

Maar hier even niet.

En dus zit Eric regelmatig weer te spelen.

---

Twee keer lopen we over de berg naar het dorpje aan de andere kant. Voor een lunch. Voor wat kleine boodschapjes.

De wandeling is stevig, maar mooi.

Boven op de pas kijken we uit over de baai.

Een andere dag lopen we over een andere heuvel naar Tapu, die een groot stuk land heeft waar hij allerlei groenten en fruit verbouwt. We kopen zoveel watermeloenen, papaja's en andere lekkernijen dat we ons afvragen hoe we dit ooit mee terug gaan krijgen.

"Liggen jullie met een boot in de baai?" vraagt Tapu.

Als we knikken haalt hij zijn schouders op.

"Geen probleem. Ik breng het straks wel even."

Een tijdje nadat wij terug zijn in de baai verschijnt hij met zijn paard. Tussen de spullen die vanaf hier met de boot naar de winkel moeten gaan liggen ook onze boodschappentassen.

Gewoon thuisbezorgd.

---

Ondertussen leren we ook weer andere mensen kennen.

Eind van de middag drinken we gezamenlijk een drankje op het strand met Hartmut, Rita en Manfred en kletsen wat terwijl de zon langzaam achter de bergen verdwijnt. We starten een Sequence-competitie met Lynn en Jeff, delen maaltijden en sterke verhalen.

Het doet me denken aan afscheid nemen.

Aan Lars en Isabel. Aan alle andere vrienden die we de afgelopen jaren onderweg hebben leren kennen en die inmiddels verspreid zijn geraakt over de wereld. Mensen die ooit deel uitmaakten van hetzelfde hoofdstuk, maar inmiddels allemaal ergens anders varen.

Soms voelt dat vreemd. Alsof iedereen zijn eigen koers volgt en je elkaar onmogelijk kunt blijven bijhouden.

Maar in Anaho realiseer ik me ook weer dat het één het ander niet uitsluit.

Die oude vriendschappen verdwijnen niet omdat er nieuwe mensen op je pad komen. De zeilersfamilie blijkt groot genoeg voor allebei.

Terwijl we nog steeds berichten uitwisselen met vrienden die inmiddels in Nieuw-Zeeland, Australië of ergens anders in de Pacific, Carieb of weer in Europa zitten, ontstaan hier weer nieuwe gesprekken, gezamenlijke etentjes en nieuwe herinneringen.

Nieuwe verhalen.

Nieuwe ontmoetingen.

En misschien ook de eerste hoofdstukken van nieuwe vriendschappen.

---

"We hoeven nergens heen, we hebben de tijd."

We zeggen het regelmatig tegen elkaar.

We vertrekken pas als er een goed weergat is om terug naar Taiohae te varen. Vervolgens moet er een geschikt moment zijn om naar Ua Pou over te steken. En als het even kan willen we daarna ook nog door naar Fatu Hiva.

Kortom: voorlopig zitten we hier prima.

Totdat ineens allerlei puzzelstukjes op hun plek vallen.

Er dient zich een gunstige weersverwachting aan. De voorraadkast begint verdacht leeg te raken. En Eric besluit dat het misschien toch verstandig is om de tandarts hier, de enige tandarts in een omtrek van 1000 kilometer, naar zijn afgebroken tand te laten kijken. Zijn eigen reparatie met waterproof schuurpapier korrel 2000 was best creatief, maar waarschijnlijk niet helemaal volgens het boekje.

Ineens hebben we een reden om te vertrekken.

Het anker gaat straks weer op ⚓.

Maar eerst genieten we nog even van de plek waar we zelf weer een beetje geankerd zijn.

Mare Liefs,

Karin

Dag Anaho! Het was fantastisch .

Bevoorraden voor de Tuamotus in Taiohae.

De enige tandarts in een omtrek van 1000 km. Een belevenis op zich.

Uitzicht op de volgende stop, Ua Pou, vanaf Nuku Hiva