Mare Liefs

Fuerteventura, Gran Canaria, La Gomera, Tenerife, Kaap-Verdie, Martinique en de Domicaanse Republiek. In mijn gedachten vormen ze een denkbeeldige lijn waarlangs een zaadje van vriendschap werd geplant en opbloeide. Vanaf die eerste ontmoeting op een steiger in Gran Tarajal tot weer een afscheid vorig jaar in Luperon. Een lijn niet alleen van zeilavonturen maar ook een lijn  van  het geven van hulp, het delen van maaltijden, levensverhalen, af en toe felle discussies en hun zoektocht naar een plek om zich te vestigen. En nu gaan we elkaar opnieuw zien op de plek die zij uitgekozen hebben om te gaan wonen! Bij het binnenvaren van de hoge, groene en besloten baai van Luperon worden we overvallen door de tropische warmte. Ook al zijn de Bahama’s lekker warm, dit zijn we niet meer gewend. Gek toch hoe op zo’n korte afstand het klimaat door de grootte en de hoogte van het eiland (Hispanola waar ook Haiti op ligt) zo anders kan zijn. Binnen is het bloedheet omdat alle ramen tijd...

  Slaapdronken stommel ik de trap op naar de kuip. Drie uur ’s nachts en tijd voor mijn wacht. Het was heerlijk rustig beneden. Weinig wind maar net genoeg om te kunnen zeilen en gewoon stabiel in bed te liggen en weg te dommelen met het geluid van zachtjes kabbelend water tegen de romp. Eric neemt zijn wacht en de koers met me door. Oef.. dat valt tegen! Ik wist dat we niet zo snel gingen maar we hebben per saldo in de afgelopen 3 uur maar 6 zeemijlen afgelegd. Van de Ragged islands /Bahama’s naar Luperon op de Dominicaanse republiek is het in een rechtstreekse lijn ca. 310 zeemijlen richting het zuidoosten.   De richting waar de wind op deze breedte meestal met een flinke kracht vandaan komt. Dat betekent dus vaak kruisen; zigzaggend zeilen, in hoeken van bij voorkeur niet minder dan 90 graden naar ons doel. En nu kijk ik niet naar een mooie rechte hoek maar naar een scherpe punt. Dat schiet niet op… Amerikanen noemen de route van de VS via de Bahama’s, Dominicaanse Re...

Nee, het zal toch niet.. Zoveel Nederlandse schepen zullen daar toch niet komen? Ik denk aan het bijzondere whatsappje van Joris en Julia vorig jaar april tijdens een weekendje weg naar Annapolis. En de foto die ik kreeg van dat Nederlandse schip dat daar voor anker lag en waar Joris enthousiast naar zwaaide en een kort praatje mee maakte. In de marina van Samana ontmoeten we Gees en Ate die vanuit de VS met hun schip op de terugweg naar de Carieb zijn. Dat vraagt om het uitwisselen van informatie en met de Ipad in de hand bekijken we hun route en tips. ‘’Wanneer waren jullie dan in Annapolis? Misschien hebben jullie onze zoon ontmoet.” En na wat zoeken naar de bewuste whatsapp blijk ik inderdaad een foto van Joris met Ate en Gees op mijn telefoon te hebben staan. Wat een kleine wereld is het toch! Onze tijd in de Dominicaanse republiek is een aaneenschakeling van bizarre, onverwachte en geplande ontmoetingen en een kruispunt van wegen. Veelal Amerikanen en Canadezen die op weg z...