Mare Liefs

“Zien we al land?” Eric is net wakker en strompelt de kuip in. We turen samen over het water. In de verte verschijnt langzaam een vage donkere contour. Tahiti. Na twee nachten varen zijn we er bijna. Nog een paar uur en we liggen in Papeete. En eerlijk gezegd kijken we daar behoorlijk naar uit. Niet alleen naar Tahiti zelf. Ook naar alles wat we daar na maanden in de Tuamotus ineens weer zullen kunnen krijgen en doen. Een echte supermarkt. Winkels met bootspullen. Een haven waar je weer eens lekker onbeperkt water kunt gebruiken. En voor mij misschien wel het belangrijkste: een dokter. Maar eerst moeten we de boot nog aanleggen. Het is inmiddels zo’n anderhalf jaar geleden dat we voor het laatst in een haven lagen. Hoe zat het ook alweer met die stootwillen..? Die eerste dag in de marina is er eentje van kleine luxe. Marelief gewoon met de tuinslang grondig ontdoen van al het zout. Ons verzamelde plastic afval eindelijk in een vuilniscontainer. De was.  Een kwartier lang onder een ...

Zachtjes drijven we met de stroom mee door de pas. De bijboot dobbert achter ons aan. Onder ons grote scholen vis in alle kleuren van de regenboog. Eenmaal weer binnen in het atol kijken we onze ogen uit in een uitgestrekte koraaltuin. Hand in hand zweven we, omringd door honderden felblauwe visjes. Om de beurt knijpen we in elkaars hand en wijzen we op weer een nieuwe bijzondere vis die we zien. Wat een paradijs! Een flinke haai zwemt traag onder ons door. Hij is niet geïnteresseerd in ons en zolang dat zo is, maak ik me er ook niet meer druk om. Hoe anders ervaarde ik deze eilandengroep twee maanden geleden, toen passen, bommies en haaien me zoveel stress bezorgden… De Tuamotus. Polynesisch voor de ‘verafgelegen eilanden’. Maar ook wel de Dangerous Islands genoemd. In vroeger tijden was het risico om hier te vergaan op de riffen van een van de laagliggende en dus slecht zichtbare atollen levensgroot. Waarom zou je daar überhaupt naartoe willen? Het GPS-tijdperk heeft verandering gebr...