Mare Liefs

  "Of ik even een foto van hem wil maken terwijl hij onder mijn bed kijkt." Ik neem zijn telefoon aan en doe wat me gevraagd wordt. Ik ben allang blij hoe de inspectie tot nu toe verloopt. Buiten in de kuip zitten negen andere functionarissen gezellig te ouwehoeren terwijl ze van mijn cake snoepen en wat paperassen invullen. Naast de hoge kosten is de strenge inspectie de reden waarom veel zeilers de Galapagoseilanden overslaan, ook al liggen ze prachtig op de route van Panama naar Frans-Polynesië. Het meest gevreesde onderdeel? De inspectie van het onderwaterschip. Twee duikers zouden onder je schip gaan kijken en maar één klein kokkeltje kan al betekenen dat je linea recta zestig mijl terug de oceaan op gestuurd wordt. Daar mag je dan in de deinende golven je romp schoonmaken – op hoop van zegen – om vervolgens opnieuw gekeurd te worden. Natuurlijk wel tegen extra betaling. Voor ons was dit ook het grootste bezwaar. Dat die eilanden en dieren nou zó bijzonder zouden zijn...

Oversteek Panama - Galápagos dag 1: De kop is eraf! We zijn nu écht vertrokken voor onze grote oversteek naar de Galápagos eilanden. De eerste serieuze tocht op de Pacific. Ongeveer 900 nautische mijlen (ca. 1650 km). Een traject waarbij we voor de allereerste keer de evenaar oversteken en te maken kunnen krijgen met grote windstilte gebieden. Afgelopen dagen bereidden we ons op de  Perlas eilanden in alle rust voor; boeken en podcasts werden gedownload, maaltijden vooruit gekookt, en noodprocedures en materialen gecontroleerd. Het weervenster ziet er gunstig uit. We hebben er zin in! Maar toch is er ook even die last minute spanning. Bij het verlaten van de Perlas eilanden worden we begeleid door een groep dolfijnen en ontelbare pelikanen die laag over het water zweven en dan is het goed. De kop is eraf! Oversteek Panama-Galapagos dag 2; Als de brandweer! Het gevoel van tijd raak ik een beetje kwijt. Is dit nou dag 2 of dag 3? We hebben in elk geval net 2 etmalen achter de rug. En...

We genieten van onze laatste week in de San Blas. Het leven is simpel en bijna perfect. We varen met de bijboot naar het rif, bezoeken een eilandje en drinken iets bij ons favoriete barretje. Toch voel ik ook dat onrustige kriebeltje. Het onbekende trekt, maar het afscheid blijft lastig. Waarom is dat toch altijd zo? We gaan op weg naar de Stille Oceaan. Het is altijd een deel van de droom geweest. Vooral voor mij. Ik weet nog dat ik in het aardrijkskundelokaal wegdroomde bij  foto’s van de Pacific. Daar wil ik ooit heen. Nu het dichterbij komt, rijst af en toe ook de vraag: en hoe komen we terug? Willen we wel helemaal rond, over de Indische Oceaan? Gaan we de boot in Australië verkopen? Op transport? Of misschien wel via Japan naar Alaska varen en op enig moment weer terug door het Panamakanaal? Genoeg opties. We laten het los en zien het wel. Het afscheid van deze oceaan voelt in elk geval niet definitief. Sommige plekken laten je niet los. Er zijn bestemmingen waar we zeker n...