Mare Liefs

Zachtjes drijven we met de stroom mee door de pas. De bijboot dobbert achter ons aan. Onder ons grote scholen vis in alle kleuren van de regenboog. Eenmaal weer binnen in het atol kijken we onze ogen uit in een uitgestrekte koraaltuin. Hand in hand zweven we, omringd door honderden felblauwe visjes. Om de beurt knijpen we in elkaars hand en wijzen we op weer een nieuwe bijzondere vis die we zien. Wat een paradijs! Een flinke haai zwemt traag onder ons door. Hij is niet geïnteresseerd in ons en zolang dat zo is, maak ik me er ook niet meer druk om. Hoe anders ervaarde ik deze eilandengroep twee maanden geleden, toen passen, bommies en haaien me zoveel stress bezorgden… De Tuamotus. Polynesisch voor de ‘verafgelegen eilanden’. Maar ook wel de Dangerous Islands genoemd. In vroeger tijden was het risico om hier te vergaan op de riffen van een van de laagliggende en dus slecht zichtbare atollen levensgroot. Waarom zou je daar überhaupt naartoe willen? Het GPS-tijdperk heeft verandering gebr...

Als ik nog half slaapdronken de kuip weer in kom dan ruik ik het voordat ik het kan zien.  Land in zicht! Fatu Hiva! Voor ons ligt de baai van Hanavave. De contouren van de rotsformaties met gezichten die ik wel kan dromen, tekenen zich langzaam af tegen de ochtendlucht. Maar wat me het meest treft, is niet het uitzicht. Het is de geur weer. Zoals vorig jaar. Die zware, zoete bloemengeur die over het water hangt. Alsof het eiland ons al welkom heet voordat we goed en wel wakker zijn. En ik besef des te meer waarom ik stiekem zo graag terug wilde. Dat was helemaal niet vanzelfsprekend. Normaal gesproken is     Fatu Hiva lastig te bezeilen vanaf de andere eilanden in de Markiezen. De passaatwind komt meestal uit het zuidoosten, precies de kant waar wij naar toe moeten als we naar Fatu Hiva   zouden willen gaan. Vanuit Nuku Hiva betekent dat normaal gesproken een dag en een nacht opkruisen. Niet onmogelijk, maar ook niet erg aantrekkelijk. Daarom had ik me er eige...