Mare Liefs

We laten de snelweg achter ons om wat boodschappen te doen in de laatste grote plaats die we tegenkomen.  We luisteren naar country muziek op de radio maar om exact 12 uur wordt het volkslied uitgezonden. Ik kan het nog steeds letterlijk meezingen. Gek eigenlijk want op dat moment besef ik ook dat ik dit land, dat op mijn 18e jaar een jaar lang mijn thuis was, nu  opnieuw met een soort van verwondering bekijk.  Na de boodschappen gaan we verder richting onze eindbestemming in de buurt van Shenandoah national park. De billboards en wegrestaurants hebben plaats gemaakt voor eindeloze groene heuvels met hier en daar een boerderij of landhuis en  inmiddels blèren we samen luidkeels met John Denver mee.  ‘Home’ wat is dat eigenlijk en waar is dat voor deze twee ouwe zee zigeuners? Daar gaan we komende tijd maar eens over nadenken en hopen onze gedachten te kunnen delen in deel 2 of misschien wel deel 3 van dit blog;) Afgelopen week hebben we een heerlijke tijd gehad ...

    Wat een gekke verjaardag van Eric vandaag! Onze laatste dag in Trinidad. Vanavond vertrekken we richting de VS en er zijn nog allerlei last minute dingen te regelen. Afgelopen dagen hebben we hard gewerkt om Marelief goed achter te laten en klaar te maken voor nieuwe avonturen. Er werd geschuurd en geplamuurd, geverfd en heel veel gewassen. De kussens zien er na 15 jaar weer als nieuw uit en wat kleine beschadigingen in de coppercoat die onder de waterlijn zit zijn grotendeels bijgewerkt. De luchtontvochtiger staat ingesteld, de voorzorgsmaatregelen tegen kakkerlakken en andere vervelende beestjes zijn genomen en de zeilen liggen voor reparaties bij de zeilmaker. Tussendoor was er ook tijd voor ontspanning en gezelligheid met de andere zeilers die hier neergestreken zijn om het orkaanseizoen door te brengen en/of te klussen aan hun boot.  We laten Marelief met een gerust hart achter. De ervaringen met de werf zijn tot dusver heel goed en er zijn mensen die een oogje i...