Mare Liefs

Half oktober zijn we terug in Seru Boca Marina waar we Marelief 3 maanden achter hebben gelaten. Het voelt vreemd om ineens weer hier te zijn. Het is 8 uur en stikdonker als we aankomen, maar het voelt voor ons als midden in de nacht door het tijdverschil. Deze  beschutte haven was een prima plek om Marelief een tijdje alleen achter te laten, maar nu... bloedheet en geen zuchtje wind. Alle luiken gaan  open om de ergste hitte te verdrijven.  En dan eerst slapen. Ik droom al snel van op anker liggen en een fris briesje door de boot. Maar daarvoor moet ik echt nog een tijd geduld hebben... Naast de 90 kilo aan bagage die we zelf in het vliegtuig meesleepten, wacht er hier ergens ook nog een pallet vol goodies   die per schip vanuit Nederland verzonden zijn. Of nou ja, wácht... De douane moet nog even een handtekening zetten. Hoe moeilijk kan dat zijn? Nou, héél moeilijk blijkbaar. Dagelijks rijden we voor niets naar de expediteur.  Het pakket staat er maar we...

Het is weer tijd voor een welverdiende zeilpauze! Hoewel we nog lang niet klaar zijn met ons zwervende bestaan, voelen we de behoefte om even stil te staan en tijd door te brengen met familie en vrienden in Nederland. Vooral willen we onze prachtige kleindochter Lucy eindelijk in de armen sluiten!  Bovendien stijgen de temperaturen op Curaçao de komende maanden en beperkt het orkaanseizoen onze zeilmogelijkheden. Dus we laten de Marelief veilig achter op Curaçao, en vliegen half juli naar Pennsylvania. Naar Lucy, en naar de kersverse pappa en mamma.  Zoals waarschijnlijk elke opa en oma zeggen: wat een feest! Wat een heerlijk, vrolijk en lief meisje. Lucy trekt mijn blik als een magneet naar zich toe; ik kan mijn ogen niet van haar afhouden! Het besef dat we niet in de buurt wonen en over een week weer weg zijn maakt nog eens extra dat ik elk moment in mijn geheugen wil griffen. Wat een rijkdom! Ik kon geen keuze maken uit de vele foto's die we gemaakt hebben. Daarom nog veel ...

  ‘Nee, niet weer he’ zucht Eric vermoeid. Hij heeft er echt genoeg van dat mijn grote teen midden in de nacht in zijn oor prikt.  Het is niet zo spannend als jullie wellicht denken, het is gewoon de schuld van de stevige wind die hier altijd staat! Diezelfde wind die ons  begin juni in no time van Bonaire via Klein Curacao naar Curacao blaast. Wouter is weer twee heerlijke weken bij ons op bezoek en zeilt ook met ons mee! Fijn! Daar is ie weer!! Aankomst rond borreltijd dus meteen door naar Karels bar. We huren een auto en laten Wouter onze favoriete plekken op Bonaire zien. Boven: en dan is het tijd om afscheid te nemen van Bonaire. Wat hebben we hier een heerlijke tijd gehad! Onder: gelukkig hoeven we van Wouter nog geen afscheid te nemen. Samen varen we eerst naar Klein Curaçao en dan naar Curaçao. Willemstad en Daaibooi Na zijn vertrek geven we ons over aan de gezelligheid van het zeilersdorp op het Spaanse Water. Inmiddels liggen er meer dan 100 boten voor anker d...