Mare Liefs

We lunchen in de schaduw van de mangobomen in de tuin van Mohuhu. Het is warm en na een winter in Nederland ben ik nog niet helemaal gewend aan het weer hier. Maar alles beter dan de hitte van een boot die op de kant staat... Lars is jarig en heeft ons uitgenodigd om dit weekend bij hen aan boord mee te varen naar Tahuata. Mohuhu, met wie Lars en Isabel de afgelopen maanden bevriend raakten, heeft uitgebreid voor ons gekookt. Terwijl Lars, Isabel en Eric na de lunch ergens in de tuin fruit plukken, blijf ik nog even aan tafel zitten. Mohuhu vertelt over zijn familie. Vier dochters en twee kleinkinderen, allemaal in Frankrijk. Werken, sparen, en  hopen ooit terug te kunnen komen en hier een stukje land te kunnen kopen. Ik laat hem foto’s zien van onze kinderen, van Lucy en van kleine Niven in onze armen. Hij kijkt, glimlacht en zegt: “ Ah… tu es mama-oe et lui papa-oe .” Inderdaad.. opnieuw opa en oma. De geboorte van onze kleinzoon, de reden dat we langer dan eerder  gepland i...

Het voelt als een druk op de pauzeknop, het moment dat we Marelief hoog en droog achterlaten. Checklist afgevinkt. Nog het laatste vet op een van de poten die het schip overeind houdt. Genoeg om mieren hopelijk tegen te houden. Alles netjes geregeld voor maanden afwezigheid. Een laatste knuffel voor onze zeilmaatjes. Tot later. Klaar voor een nieuw hoofdstuk. Hiva Oa heeft een vliegveld waar de aankomst- en vertrektijden in stift op een schoolbord worden geschreven. Een paar vluchten per week. In de ‘vertrekhal’ de geur van frangipani en tiari, van de bloemenkransen van medepassagiers. En dan zijn we ineens los van de grond, los van het ritme van de eilanden, los van maanden zachtjes wiegen op het water. Tahiti komt niet als een verrassing, meer als een herkenning. Auto’s. Wegen. Stoplichten. Regels. Plastic. McDonald’s. Winkels. Keuze. Niet vreemd — dit is tenslotte de wereld waar we vandaan komen — maar het contrast is immens nu we anders weten. En dan, midden in Papeete, aan een dru...

Kaoha en apai. Hallo en tot ziens in het Marquesiaans. Vijf jaar zeilen over de wereld brengen telkens nieuwe ontmoetingen, nieuwe verhalen. En elke keer dat we het anker lichten, weer een onvermijdelijk afscheid. Maar altijd met de stille belofte van een weerzien. Dit keer ons verhaal van onze terugkeer op Fatu Hiva voor ons 40-jarig huwelijksfeestje. Een hectische aankomst #@☠️*&%!!!! “Naar links!” gebaart Eric dwingend vanaf het voordek. 💩#@😈😡!!“Daar waren we al!” gil ik tegen de wind in. Derde ankerpoging in de baai van Hanavave. Zoals gebruikelijk discussie over de juiste plek om het anker uit te gooien.. maar dit keer maken we het wel heel bont. Rotsen loeren voor de 10-meterlijn, en daarna zakt de bodem steil naar meer dan 20 meter. We moeten daarom rekening houden met een grote draaicirkel ten opzichte van de andere boten en ons ouwe plekkie is bezet. De hele baai geniet mee – gratis spektakel .  “Naar rechts!” wijst Eric nu. Wat wil je nou? Mijn hoofd bonkt, tranen ...