Mare Liefs

‘s Avonds laat kwamen we aan in Fort-de-France, de hoofdstad van Martinique. Champagne als ontvangst! Even acclimatiseren was het wel, het was namelijk ontzettend tropisch klam en warm. Ook was het even wennen om weer op de boot te zijn: het schommelen, het zuinig omgaan met het water en de toiletvoorschriften. De eerste ochtend kwamen we erachter dat het niet alleen wennen was voor ons maar ook voor de boot. Het toilet was verstopt geraakt… Zonder enige moeite sprongen de moedige mannen in de bijboot om dit probleem op te lossen. Pompen, porren, poeren en uiteindelijk p… . Probleem opgelost (voor nu).   We konden gaan varen. Eerst een klein stukje zuidelijker, naar een mooie lichtblauwe baai. Daar lagen ook andere zeilers die Karin en Eric eerder ontmoet hadden. Dat was iets dat ik voorheen enkel van hun verhalen had gehoord of in hun blogs had gelezen. Ik vond het leuk om daar wat van mee te krijgen. Op dag twee bleek dat de ideale weersvoorspellingen voor de oversteek naar Domin...

 "Goed verslag en mooie foto's." Ik moest er altijd een beetje om lachen, om het korte commentaar van mijn vader op onze blogs. Een man van weinig woorden; hij zei nooit zoveel over onze zeilreis. Althans niet tegen mij. Geboren onder het gesternte waterman had hij zelf vreemd genoeg helemaal niets met water. Hij was er zelfs een beetje bang voor vermoed ik. Hij begreep dan ook niet waarom wij nu dagen, weken zelfs maanden op een bootje op de oceaan wilden dobberen. Maar, hij wilde precies weten waar we uithingen en volgde ons trouw. Printte ons blog zelfs uit en besprak onze belevenissen met de paar mensen met wie hij nog contact had. Maar dat hoorden we pas achteraf. Misschien heeft mijn vader zelfs ooit wel de aanzet gegeven voor ons blog. Toen ik een jaar of 7 was kreeg ik een mooi groen boekje met gouden bladzijden van hem. Tijdens die eindeloze zomers van mijn jeugd wanneer mijn moeder en ik in de boomgaard in Haamstede waren, vroeg hij me om op te schrijven wat ik ...