Mare Liefs

  ‘Nee, niet weer he’ zucht Eric vermoeid. Hij heeft er echt genoeg van dat mijn grote teen midden in de nacht in zijn oor prikt.  Het is niet zo spannend als jullie wellicht denken, het is gewoon de schuld van de stevige wind die hier altijd staat! Diezelfde wind die ons  begin juni in no time van Bonaire via Klein Curacao naar Curacao blaast. Wouter is weer twee heerlijke weken bij ons op bezoek en zeilt ook met ons mee! Fijn! Daar is ie weer!! Aankomst rond borreltijd dus meteen door naar Karels bar. We huren een auto en laten Wouter onze favoriete plekken op Bonaire zien. Boven: en dan is het tijd om afscheid te nemen van Bonaire. Wat hebben we hier een heerlijke tijd gehad! Onder: gelukkig hoeven we van Wouter nog geen afscheid te nemen. Samen varen we eerst naar Klein Curaçao en dan naar Curaçao. Willemstad en Daaibooi Na zijn vertrek geven we ons over aan de gezelligheid van het zeilersdorp op het Spaanse Water. Inmiddels liggen er meer dan 100 boten voor anker d...

Marelief dobbert zachtjes op het bijna lichtgevende turquoise water. Ik doe mijn snorkel op en spring voor de zoveelste keer van het zwemplateau. Direct achter de boot is het diep donkerblauw en begint onze achtertuin,  een steile koraalwand die van 10 tot ca. 30 meter diepte gaat. Duiken? Nee. Die kennis is echt weggezakt en de herinneringen aan een paar enge momenten tijdens onze duiklessen jaren geleden zijn nog steeds te sterk. Ik vind het heerlijk om relaxed met mijn snorkel aan de oppervlakte te drijven in onze ‘voortuin’, het ondiepere stuk water dat Marelief scheidt van de kade. Onder de boot zwemmen grote scholen sergeant majoors die de aangroei van onze boot af eten. Ik flipper iets verder naar een ondiep stuk koraal bij de kant. Ik begin de vissen te herkennen… De prachtige blauwe doktersvissen, de nieuwsgierige Franse keizervis, de slangachtige trompetvissen die verticaal in het water hangen. Mijn favoriete visje, een eenzaam koraaljuweeltje, blauw met lichtgevende lich...

Fuerteventura, Gran Canaria, La Gomera, Tenerife, Kaap-Verdie, Martinique en de Domicaanse Republiek. In mijn gedachten vormen ze een denkbeeldige lijn waarlangs een zaadje van vriendschap werd geplant en opbloeide. Vanaf die eerste ontmoeting op een steiger in Gran Tarajal tot weer een afscheid vorig jaar in Luperon. Een lijn niet alleen van zeilavonturen maar ook een lijn  van  het geven van hulp, het delen van maaltijden, levensverhalen, af en toe felle discussies en hun zoektocht naar een plek om zich te vestigen. En nu gaan we elkaar opnieuw zien op de plek die zij uitgekozen hebben om te gaan wonen! Bij het binnenvaren van de hoge, groene en besloten baai van Luperon worden we overvallen door de tropische warmte. Ook al zijn de Bahama’s lekker warm, dit zijn we niet meer gewend. Gek toch hoe op zo’n korte afstand het klimaat door de grootte en de hoogte van het eiland (Hispanola waar ook Haiti op ligt) zo anders kan zijn. Binnen is het bloedheet omdat alle ramen tijd...