Mare Liefs

Oversteek Panama - Galápagos dag 1: De kop is eraf! We zijn nu écht vertrokken voor onze grote oversteek naar de Galápagos eilanden. De eerste serieuze tocht op de Pacific. Ongeveer 900 nautische mijlen (ca. 1650 km). Een traject waarbij we voor de allereerste keer de evenaar oversteken en te maken kunnen krijgen met grote windstilte gebieden. Afgelopen dagen bereidden we ons op de  Perlas eilanden in alle rust voor; boeken en podcasts werden gedownload, maaltijden vooruit gekookt, en noodprocedures en materialen gecontroleerd. Het weervenster ziet er gunstig uit. We hebben er zin in! Maar toch is er ook even die last minute spanning. Bij het verlaten van de Perlas eilanden worden we begeleid door een groep dolfijnen en ontelbare pelikanen die laag over het water zweven en dan is het goed. De kop is eraf! Oversteek Panama-Galapagos dag 2; Als de brandweer! Het gevoel van tijd raak ik een beetje kwijt. Is dit nou dag 2 of dag 3? We hebben in elk geval net 2 etmalen achter de rug. En...

We genieten van onze laatste week in de San Blas. Het leven is simpel en bijna perfect. We varen met de bijboot naar het rif, bezoeken een eilandje en drinken iets bij ons favoriete barretje. Toch voel ik ook dat onrustige kriebeltje. Het onbekende trekt, maar het afscheid blijft lastig. Waarom is dat toch altijd zo? We gaan op weg naar de Stille Oceaan. Het is altijd een deel van de droom geweest. Vooral voor mij. Ik weet nog dat ik in het aardrijkskundelokaal wegdroomde bij  foto’s van de Pacific. Daar wil ik ooit heen. Nu het dichterbij komt, rijst af en toe ook de vraag: en hoe komen we terug? Willen we wel helemaal rond, over de Indische Oceaan? Gaan we de boot in Australië verkopen? Op transport? Of misschien wel via Japan naar Alaska varen en op enig moment weer terug door het Panamakanaal? Genoeg opties. We laten het los en zien het wel. Het afscheid van deze oceaan voelt in elk geval niet definitief. Sommige plekken laten je niet los. Er zijn bestemmingen waar we zeker n...

We laten ons anker vallen bij Anachucuna, een piepklein dorpje net over de grens van Colombia en Panama. Samen met de Bluehemian en Adventure liggen we in een baai, omringd door niets dan jungle en een nederzetting van hutten, gemaakt van bamboestokken en palmenbladeren. Aan de kant spelen kinderen, en in het water peddelen mannen in kano’s van uitgeholde boomstammen, al water scheppend en vissend, voorbij. Het voelt alsof we een stap terugzetten in de tijd, naar een eenvoudiger leven. De dichtstbijzijnde onverharde weg? Zo’n 100 kilometer verderop. Dit is de Darien Gap: een ondoordringbaar stuk regenwoud waar de moderne wereld stopt en natuur en traditie regeren. Twee jaar geleden had ik er nog nooit van gehoord. Toen we in Suriname aankwamen, appte ik Joris enthousiast dat we in dezelfde tijdzone en op hetzelfde continent zaten. "We kunnen zo naar elkaar toe rijden," riep ik nog, onwetend dat er geen wegen zijn die Midden-Amerika met Zuid-Amerika verbinden, alle...

  Al dagen waait de stront hier van de dijk. Of beter gezegd vanaf de Sierra Nevada. Het maakt dat de golfslag in   het zwembad soms meer op de Caribische Zee dan op een zwembad lijkt. En de ligbedden? Die staan goed vastgebonden in een hoekje. Het is typisch voor de tijd van het jaar, Christmas winds, zeggen de locals. Boten die van plan waren om richting Panama te zeilen, stellen hun vertrek nog even uit. En stiekem vinden wij het wel gezellig dat ze nog even blijven.   Half december willen wij pas vertrekken naar Panama, zodat we kerst kunnen doorbrengen bij de San Blas-eilanden. En we hebben hier nog wat uitstapjes in het vooruitzicht. Maar eerst is het tijd voor Sinterklaas. Dit jaar kan de goedheiligman natuurlijk niet aan onze Lucy voorbij   gaan. Nog voordat we Nederland verlieten, hadden we een pakjespiet ingeschakeld die haar in het verre Harrisburg zou verrassen. En zo vieren we, zij het van een afstand, het feest mee. Het is fijn dat dankzij de huidige ...