Mare Liefs

Geduld. ‘Het vermogen om rustig af te wachten’ zegt de Van Dale online. Ik geloof niet dat ik hier in grote mate over beschik.. Het besluit is genomen. We gaan nu écht de Guadiana rivier, dit Hof van Eden, verlaten. Om naar Porto Santo te varen hebben we vanaf de monding van de rivier in elk geval vier dagen nodig. We bekijken de weerberichten intensief maar telkens wanneer we een goed weervenster van een dag of 4 a 5 aan denken te zien komen dan komt er in de loop van de week toch weer een lage druk systeem onze plannen in de war schoppen. Niet erg, want prima hier en de tijd aan onszelf maar als het eenmaal in mijn kop zit dan gaat t er niet meer uit 😉 Ok, over 3 dagen moet het kunnen! Morgen de rivier af, bij laag water onder de brug door en dan bij het volgende hoog water de drempel in de monding van de rivier over. Tja het vraagt wat planning.   We zeggen alle lieve mensen die we hier ontmoet hebben gedag maar dan, bij het binnenhalen van het laatste weerbericht voor ver...

Nee, niet schrikken! Geen Britse, Bretonse of Braziliaanse variant. Maar wel een lichte vorm van het Guadiana virus te pakken.. De symptomen? We zijn het besef van tijd kwijt. Ongemerkt zijn we hier al een maand en tellen de weken aan de keren dat we de groentemarkt op zaterdag bezocht hebben. We betrappen onszelf erop dat we al sinds het moment dat we hier zijn roepen dat we over een week of twee vertrekken richting Madeira. Een week is toch echt te weinig om nog hier te zijn. We komen vooralsnog dus niet weg! Waar t door komt? Het is hier werkelijk prachtig en super relaxed. We wandelen kilometers langs de rivier en ontdekken elke dag weer nieuwe bloemen. In februari heeft het een paar keer flink geregend en de heuvels staan vol met witte cistusrozen, lavendel en brem. Onderweg plukken we kilo’s sinaasappelen en raken verslingerd aan een nieuw drankje, wodka jus. En soms staan er zakken met citroenen op de steiger voor de zeilers om mee te nemen. Net zoals Bart (zie vorige blog...

  Aan boord van de Prinses Mia kun je een heus warm bad nemen 😜 ‘We liggen stil Kaar!' Mijn hart klopt in mijn keel.. Ik lig op de punt en kijk met de verrekijker omhoog terwijl Eric de boot centimeter voor centimeter naar de brug stuurt die Portugal met Spanje verbindt. Onze Marelief is 19,5 meter hoog, tel daarbij de antennes die nog boven de mast uitkomen en dan kom je rond de 20 meter. En volgens onze Navionics kaart is deze brug 18 meter hoog, 2 meter te weinig dus 😨 ..   We hebben onze zinnen gezet op het bezoeken van de Guadiana, de rivier die op het grensgebied tussen Portugal en Spanje ligt. Er zijn alleen een paar obstakeltjes... De wind die bijna constant redelijk hard uit het oosten komt waar wij precies naar toe moeten. Ondieptes en stromingen. En o ja, dan is de grens tussen Portugal en Spanje eigenlijk dicht 😬En die brug dus.. Vertrek van Culatra 's morgens vroeg.  Van verschillende blogs en vlogs weten we dat er boten zijn die hoger zijn dan wij en ...

  Joao is mariene bioloog. Behalve één tijdelijk contract bij de EU, geen droog brood mee te verdienen. Maar hij houdt van de zee. Daarom runt hij een kleine strandbar op Culatra zodat hij toch dicht bij zijn geliefde oceaan is. Bij een lange wandeling over het strand in november zag ik een net aangespoelde dode dolfijn. Ik schrok ervan en meldde het bij terugkomst aan Joao. Hij reageerde laconiek: ja dolfijnen gaan ook een keer dood, net zoals wij. En als ze dood gaan dan spoelen ze bij een bepaalde windrichting aan. En nee, ze worden niet opgeruimd.. Onder begeleiding van het bootje van de werf worden we naar dieper water geloodst. We zijn het water weer in en varen vanaf de werf terug naar ‘ons’ eiland. Het anker plonst op ongeveer dezelfde plek in het water als in november. En weer maken we lange wandelingen over het eiland. We komen Joao tegen aan de zeekant waar hij samen met een maat schelpjes uit de zee aan het scheppen is. Zijn barretje is noodgedwongen dicht en daarom zit...