Donkere dagen voor kerst?

Het seizoen is aan het veranderen. ☀️🍂 We merkten het al tijdens de eerste wandelingen: het is herfst. De warme kleuren, het lage middagzonnetje, de winter nadert. Het wordt steeds vroeger donker. Een soort mind trick. We leven in een omgekeerde wereld. Waar Joris en Julia nu puffen van de hitte, en het bij Wouter en Lyan tot laat op de avond nog licht is, trek ik om een uur of vijf als het wat frisser en donker begint te worden een vestje aan. 's Avonds zitten we regelmatig gezellig binnen een serietje te kijken.  En soms, ’s nachts, een dekentje op 't bed. Het voel een beetje als de donkere dagen voor kerst. 🌒🧣🌲

Maar ik moet het niet overdrijven. De temperaturen zijn heerlijk. Perfect voor lange wandelingen of klimpartijen, en nog steeds warm genoeg om te snorkelen. De winter brengt hier ook de Maramu, een stevige zuidoostelijke wind. De hoofdankerplek bij Rikitea ligt open naar het zuidoosten, maar het rif voor het dorp biedt meestal voldoende beschutting. En als het echt flink waait, zoeken we een luwte bij een van de andere eilandjes. 💨⚓

We hebben ze inmiddels vrijwel allemaal bezocht. Bijna iedereen woont op het hoofdeiland Mangareva, maar op Aukena, Akamaru en Taravai wonen ook nog een paar mensen — meestal niet meer dan vier of vijf. Van Aukena hoorden we dat Bernard daar vrijwel alleen woont en het fijn vindt als bezoekers eerst even komen kennismaken. Dus wij daarheen, met een klein flesje jenever met een molentje erop. We mochten blijven ..😊

Op die kleinere eilanden zijn geen wandelpaden. Wel vervallen kerken want in het verleden woonden er veel meer mensen. Als je wilt wandelen, moet je flink klimmen en eigenlijk een machete meenemen — zo’n groot mes om een pad vrij te hakken. 🥾🌿🔪

In de paradijselijke baai Onemea op Taravai ontmoeten we Abayomi en Filou de Mer weer. Supergezellig borrelen we samen in het late middagzonnetje op het strand, terwijl de wind hoog over ons heen giert. De volgende dag maken we een tocht naar de top van de berg. Het is flink klimmen, met hoog gras dat onze benen en handen snijdt. We komen terug met schrammen over ons hele lijf, maar het uitzicht was het meer dan waard. 🌄🍹👣

Om de paar dagen verplaatsen we ons naar een ander eilandje. Het gebied hier is ongeveer zo groot als een klein IJsselmeer. Helaas zeilen we nauwelijks. We hebben de energie van de motor nodig, want de zonnepanelen leveren door de lage zonnestand te weinig op. Ook de windgenerator levert niet veel. Uiteindelijk besluiten we een kleine benzinegenerator aan te schaffen. 

Maar hoe kom je daaraan op zo’n afgelegen plek, waar we al blij zijn als de vrachtboot uien en aardappelen brengt? We informeren bij Bernard als we hem tegenkomen op de kade. Hij vertelt dat er een winkel op Tahiti is waar je er een kunt bestellen. Online bestellen lukt ons niet. Maar na veel mailen en gepuzzel is onze generator nu eindelijk onderweg met het vrachtschip. We duimen dat alles goed gaat. 📦🤞

Simpel is hier soms ingewikkeld. Zo kan ik op dit moment geen sms ontvangen op mijn Nederlandse nummer. Dus kan ik me niet verifiëren bij de bank om in te loggen. Dan mail je ze, of ze een alternatief hebben. En dan krijg je een antwoord dat je even moet inloggen om dat bericht te lezen. Waar je dus niet bij kunt omdat je daar een sms voor nodig hebt 😤📵🔐. Het is om te huilen, maar we klagen niet hoor.

Want veel simpele dingen geven hier óók voldoening. Als we weer tientallen kilo’s pompelmoezen, bananen, papaya’s en citroenen gevonden hebben, en met een loodzware rugzak een lift terug naar het dok krijgen, zijn we helemaal blij. En hoe lekker is het dan om te relaxen met Eric's overheerlijke pompelmoescocktail. 🍋🍹😋

Wij krijgen een lift maar 'ons' hondje rent de hele weg terug achter de auto aan.

Verse groenten in de winkel want de boot is langs geweest! We krijgen een lift van de winkeleigenaar naar het dok met onze gevulde tassen. 's Avonds een gezellig etentje op de Filou de Mer. Iedereen neemt wat mee.

De afgelegenheid heeft echter soms ook echte nadelen. Een bevriende zeiler heeft kiespijn en hoorde dat de tandarts hier maar één keer per jaar langskomt. De dichtstbijzijnde tandarts die een simpel gaatje kan vullen, zit op een eiland 700 kilometer verderop. En voor een wortelkanaalbehandeling moet je naar Tahiti. Vier uur vliegen. 😬🦷✈️

Bij het regelen van de generator vroeg ik hulp aan Lars van de Filou de Mer, die perfect Frans spreekt. Maar eigenlijk dacht ik: waar ben ik mee bezig? Ik heb zes jaar Frans gehad, een acht voor m’n eindexamen — ik zou me toch moeten kunnen redden? Simpele dingen in winkels gaan prima. Maar echte gesprekken zijn lastig. Dus ben ik mijn Frans aan het ophalen. Elke dag luister ik naar een podcast, en ik verbaas me hoeveel ik eigenlijk nog weet — alleen zit het niet direct paraat in m’n hoofd. Komende zondag gaan we weer naar de barbecue bij Valérie en Hervé op Taravai, waar altijd wel weer Franstalige zeilers zijn. Perfecte gelegenheid om te oefenen. 🎧📖🇫🇷

Een paar dagen geleden zijn we naar Puoamu gevaren, aan de noordoostkant van het rif. Om daar te komen, moesten we door een stuk zonder zeekaart: uncharted. Gelukkig hebben we tracks, de routes van eerdere zeilers. Uiteindelijk bleek het minder spannend dan verwacht. Maar bij aankomst: bommies. Overal koraalrotsen op de zeebodem. Je weet niet hoe hoog ze komen, en ze liggen hier dicht bij elkaar. Je anker uitgooien is dus een uitdaging: je wil het koraal niet beschadigen én niet dat je ketting vast komt te zitten. ⚓🐚

We hadden boeien van pearlfarms verzameld die soms aanspoelen op het strand. En die gebruik je dan om de ketting te laten drijven, zodat hij niet over het koraal sleept. De theorie kenden we al maar de hulp van Eric (Abayomi) bij het plaatsen van de boeien was super fijn.

Heremietkrabben en versteend koraal.

Het eiland zelf was een paradijs: zandstrand, palmen, een hut met vuurplaats, tafels en stoelen op het strand. Er stond zelfs een bordje: "Welkom om alles te gebruiken, zolang je het maar netjes achterlaat." 🔥🌴

Het werd een bijzondere afscheidsavond voor Ethan, die de volgende dag terug zou vliegen naar San Francisco. Terwijl Eric van Abayomi hem naar het vliegveld bracht met de dinghy, gingen wij met Lars en Isabel snorkelen. Het mooiste koraal en vissen dat we ooit gezien hebben. En toen zagen we Ethan opstijgen. We zwaaiden hem uit tot zijn vliegtuig in de wolken verdween. 🐠👋

En wij? tot kerst zullen we niet blijven maar quatorze juillet zouden we zomaar hier kunnen vieren.

Mare Liefs,

Karin