Zonnepanelen

-


Afgelopen maand 3 zonnepanelen van elk 100 watt geïnstalleerd. Het was even puzzelen maar we zijn stiekem best wel trots dat we deze klus zelf gefikst hebben en het resultaat is super. We hebben geen walstroom meer nodig! Straks in de vakantie verder uittesten of dit voldoende is.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Kaoha Apai

-
Afbeelding
Kaoha en apai. Hallo en tot ziens in het Marquesiaans. Vijf jaar zeilen over de wereld brengen telkens nieuwe ontmoetingen, nieuwe verhalen. En elke keer dat we het anker lichten, weer een onvermijdelijk afscheid. Maar altijd met de stille belofte van een weerzien. Dit keer ons verhaal van onze terugkeer op Fatu Hiva voor ons 40-jarig huwelijksfeestje. Een hectische aankomst #@☠️*&%!!!! “Naar links!” gebaart Eric dwingend vanaf het voordek. 💩#@😈😡!!“Daar waren we al!” gil ik tegen de wind in. Derde ankerpoging in de baai van Hanavave. Zoals gebruikelijk discussie over de juiste plek om het anker uit te gooien.. maar dit keer maken we het wel heel bont. Rotsen loeren voor de 10-meterlijn, en daarna zakt de bodem steil naar meer dan 20 meter. We moeten daarom rekening houden met een grote draaicirkel ten opzichte van de andere boten en ons ouwe plekkie is bezet. De hele baai geniet mee – gratis spektakel .  “Naar rechts!” wijst Eric nu. Wat wil je nou? Mijn hoofd bonkt, tranen ...
Meer lezen

In sneltreinvaart richting 2026

-
Afbeelding
Het voelt als een druk op de pauzeknop, het moment dat we Marelief hoog en droog achterlaten. Checklist afgevinkt. Nog het laatste vet op een van de poten die het schip overeind houdt. Genoeg om mieren hopelijk tegen te houden. Alles netjes geregeld voor maanden afwezigheid. Een laatste knuffel voor onze zeilmaatjes. Tot later. Klaar voor een nieuw hoofdstuk. Hiva Oa heeft een vliegveld waar de aankomst- en vertrektijden in stift op een schoolbord worden geschreven. Een paar vluchten per week. In de ‘vertrekhal’ de geur van frangipani en tiari, van de bloemenkransen van medepassagiers. En dan zijn we ineens los van de grond, los van het ritme van de eilanden, los van maanden zachtjes wiegen op het water. Tahiti komt niet als een verrassing, meer als een herkenning. Auto’s. Wegen. Stoplichten. Regels. Plastic. McDonald’s. Winkels. Keuze. Niet vreemd — dit is tenslotte de wereld waar we vandaan komen — maar het contrast is immens nu we anders weten. En dan, midden in Papeete, aan een dru...
Meer lezen

Onze parel in de Zuidzee?

-
Afbeelding
  ''Zou ik hier willen wonen? 🤔'  mijmer ik terwijl we tussen de boeitjes van de parelkwekerijen slalommen ⚓ . Het is de vraag die we elkaar tijdens onze inmiddels vijf jaar durende zeilreis al regelmatig hebben gesteld. Gisteren waren we weer te gast voor de zondagse lunch bij Valérie en Hervé op Taravai. Nu varen we terug naar onze thuisbasis in Rikitea. Net zoals ‘vroeger’ na een weekendje IJsselmeer weer terug naar Schokkerhaven. "Zullen we zo eerst fruit gaan plukken? 🍌🍋 We kunnen wel weer wat bananen gebruiken. (’t Is alles of niks met die krengen; je plukt ze groen als je ze nog niet kunt eten en dan zijn ze allemaal tegelijk rijp.) Dan lopen we daarna even langs Jojo om baguettes te bestellen voor morgen en een patatje te eten." We leggen de bijboot vast aan de kade en lopen het dorp in. Lekker om weer even de benen te strekken. Wendy 🐕 , zo hebben we ‘onze’ hond gedoopt, komt jankend en kwispelend op ons afgerend. Blij om ons weer te zien, loop...
Meer lezen

Papa-oe en mama-oe gaan weer zeilen

-
Afbeelding
We lunchen in de schaduw van de mangobomen in de tuin van Mohuhu. Het is warm en na een winter in Nederland ben ik nog niet helemaal gewend aan het weer hier. Maar alles beter dan de hitte van een boot die op de kant staat... Lars is jarig en heeft ons uitgenodigd om dit weekend bij hen aan boord mee te varen naar Tahuata. Mohuhu, met wie Lars en Isabel de afgelopen maanden bevriend raakten, heeft uitgebreid voor ons gekookt. Terwijl Lars, Isabel en Eric na de lunch ergens in de tuin fruit plukken, blijf ik nog even aan tafel zitten. Mohuhu vertelt over zijn familie. Vier dochters en twee kleinkinderen, allemaal in Frankrijk. Werken, sparen, en  hopen ooit terug te kunnen komen en hier een stukje land te kunnen kopen. Ik laat hem foto’s zien van onze kinderen, van Lucy en van kleine Niven in onze armen. Hij kijkt, glimlacht en zegt: “ Ah… tu es mama-oe et lui papa-oe .” Inderdaad.. opnieuw opa en oma. De geboorte van onze kleinzoon, de reden dat we langer dan eerder  gepland i...
Meer lezen

Met de wilde frisheid van limoenen

-
Afbeelding
Weet je nog, die oude Fa-reclame uit de jaren 70? Die met die dame, ontblote borsten (tja dat kon toen nog 😉) extatisch douchend onder een waterval, met een zeepje dat rook naar vrijheid en wilde limoenen? Oké, misschien alleen een flashback voor de boomers onder ons, maar ik zweer je, die vibe, ruig, zoet en tropisch ervaren we hier op Fatu Hiva. Een ruig paradijs De eerste aanblik van Fatu Hiva is alsof moeder natuur haar beste werk heeft opgespaard voor dit ene eiland. Hoge, dramatische rotsformaties torenen boven onze boot uit. De zoete geur van tiaré en frangipani zweeft ons tegemoet en vermengt zich met de zilte oceaanbries. Een tropische cocktail om nooit te vergeten. En dan zijn er de manta rays, die bijna dagelijks de baai bezoeken. Vanaf de boot is het al een spektakel, die reusachtige beesten die met hun enorme bekken plankton uit het water stofzuigen. Maar als we het water induiken is het pure magie. Tientallen van die zachtaardige reuzen zweven om ons heen, als gigantisch...
Meer lezen

Ankeren in Anaho

-
Afbeelding
  "Moeten we niet gewoon omkeren?" Ik kijk naar de kaartplotter. We zijn al uren onderweg; sinds we het hoekje om de noordwestkant van Nuku Hiva omgegaan zijn komen we nog maar nauwelijks vooruit. Langs de kust ligt het vliegveld en de landingsbaan schuift maar tergend langzaam voorbij. We beuken met motor vol bij tegen een forse wind, stroming en golven op. De ETA op het scherm wordt steeds absurder. Een tochtje van maar 25 mijl gaat zo nachtwerk worden. Ik kijk naar Eric. "Wat denk jij?" Hij kijkt onverstoorbaar naar voren, naar de golven die  tegen de boeg aan beuken. "Nee," zegt hij. "Laten we gewoon doorgaan. Eventueel stoppen we in een baai eerder." We zijn onderweg naar Anaho. Een droomplek volgens wat berichten die we van andere zeilers lazen. Beschut, vlak water, rustig en prachtig. Misschien wel de beste baai van de Marquesas 🌴 . En daar hebben we beiden behoefte aan... een plek om even stil te vallen, om weer even te ‘an...
Meer lezen

Even terug van weggeweest

-
Afbeelding
Als ik nog half slaapdronken de kuip weer in kom dan ruik ik het voordat ik het kan zien.  Land in zicht! Fatu Hiva! Voor ons ligt de baai van Hanavave. De contouren van de rotsformaties met gezichten die ik wel kan dromen, tekenen zich langzaam af tegen de ochtendlucht. Maar wat me het meest treft, is niet het uitzicht. Het is de geur weer. Zoals vorig jaar. Die zware, zoete bloemengeur die over het water hangt. Alsof het eiland ons al welkom heet voordat we goed en wel wakker zijn. En ik besef des te meer waarom ik stiekem zo graag terug wilde. Dat was helemaal niet vanzelfsprekend. Normaal gesproken is     Fatu Hiva lastig te bezeilen vanaf de andere eilanden in de Markiezen. De passaatwind komt meestal uit het zuidoosten, precies de kant waar wij naar toe moeten als we naar Fatu Hiva   zouden willen gaan. Vanuit Nuku Hiva betekent dat normaal gesproken een dag en een nacht opkruisen. Niet onmogelijk, maar ook niet erg aantrekkelijk. Daarom had ik me er eige...
Meer lezen

Tussen oceanen; tussen afscheid en droom

-
Afbeelding
We genieten van onze laatste week in de San Blas. Het leven is simpel en bijna perfect. We varen met de bijboot naar het rif, bezoeken een eilandje en drinken iets bij ons favoriete barretje. Toch voel ik ook dat onrustige kriebeltje. Het onbekende trekt, maar het afscheid blijft lastig. Waarom is dat toch altijd zo? We gaan op weg naar de Stille Oceaan. Het is altijd een deel van de droom geweest. Vooral voor mij. Ik weet nog dat ik in het aardrijkskundelokaal wegdroomde bij  foto’s van de Pacific. Daar wil ik ooit heen. Nu het dichterbij komt, rijst af en toe ook de vraag: en hoe komen we terug? Willen we wel helemaal rond, over de Indische Oceaan? Gaan we de boot in Australië verkopen? Op transport? Of misschien wel via Japan naar Alaska varen en op enig moment weer terug door het Panamakanaal? Genoeg opties. We laten het los en zien het wel. Het afscheid van deze oceaan voelt in elk geval niet definitief. Sommige plekken laten je niet los. Er zijn bestemmingen waar we zeker n...
Meer lezen

Een andere wereld

-
Afbeelding
We laten ons anker vallen bij Anachucuna, een piepklein dorpje net over de grens van Colombia en Panama. Samen met de Bluehemian en Adventure liggen we in een baai, omringd door niets dan jungle en een nederzetting van hutten, gemaakt van bamboestokken en palmenbladeren. Aan de kant spelen kinderen, en in het water peddelen mannen in kano’s van uitgeholde boomstammen, al water scheppend en vissend, voorbij. Het voelt alsof we een stap terugzetten in de tijd, naar een eenvoudiger leven. De dichtstbijzijnde onverharde weg? Zo’n 100 kilometer verderop. Dit is de Darien Gap: een ondoordringbaar stuk regenwoud waar de moderne wereld stopt en natuur en traditie regeren. Twee jaar geleden had ik er nog nooit van gehoord. Toen we in Suriname aankwamen, appte ik Joris enthousiast dat we in dezelfde tijdzone en op hetzelfde continent zaten. "We kunnen zo naar elkaar toe rijden," riep ik nog, onwetend dat er geen wegen zijn die Midden-Amerika met Zuid-Amerika verbinden, alle...
Meer lezen

Snowbirds

-
Afbeelding
Gierende remmen. Een rij auto’s aan de overkant van de straat komt tot stilstand. Het raampje van de eerste auto draait open.  ‘Do you want a ride to the harbor? Hop in!’ wordt ons toegeroepen. Het accent is onmiskenbaar zuidelijker en de straat waar we lopen is omzoomd met palmen. Maar het is koud. IJskoud. Dat vindt onze lift-aanbiedster ook. In déze kou kun je toch echt niet teruglopen naar de haven. En met een rugzak met boodschappen moet je eigenlijk zo ie zo niet lopen 😊 Maar we zijn er blij mee, met dit warme spontane gebaar dat we al zo vaak hier in de VS ondervonden hebben.  We dachten dat we ervan af waren. De kou die ons teisterde sinds ons vertrek uit Philadelphia. Steeds nieuwe lagen kleding kwamen erbij. De dikke wollen vesten die ik al een paar keer bijna had weg gedaan omdat ze zoveel ruimte innemen en we ze toch nooit gebruiken. Zeilpakken en laarzen die we echt voor het eerst sinds ons vertrek uit Nederland aan hebben gedaan.  Maar de bomen in Chesapeak...
Meer lezen