Even terug van weggeweest

Als ik nog half slaapdronken de kuip weer in kom dan ruik ik het voordat ik het kan zien.  Land in zicht! Fatu Hiva!

Voor ons ligt de baai van Hanavave. De contouren van de rotsformaties met gezichten die ik wel kan dromen, tekenen zich langzaam af tegen de ochtendlucht. Maar wat me het meest treft, is niet het uitzicht. Het is de geur weer. Zoals vorig jaar. Die zware, zoete bloemengeur die over het water hangt. Alsof het eiland ons al welkom heet voordat we goed en wel wakker zijn.

En ik besef des te meer waarom ik stiekem zo graag terug wilde. Dat was helemaal niet vanzelfsprekend. Normaal gesproken is   Fatu Hiva lastig te bezeilen vanaf de andere eilanden in de Markiezen. De passaatwind komt meestal uit het zuidoosten, precies de kant waar wij naar toe moeten als we naar Fatu Hiva  zouden willen gaan. Vanuit Nuku Hiva betekent dat normaal gesproken een dag en een nacht opkruisen. Niet onmogelijk, maar ook niet erg aantrekkelijk.

Daarom had ik me er eigenlijk al bij neergelegd dat het er niet van zou komen. Maar soms valt alles net goed. Er diende zich een uitzonderlijk weergat aan. Precies op het moment dat we toch al naar de zuidkant van Nuku Hiva moesten om te bevoorraden en Eric een afspraak bij de tandarts had. En dus lag ineens die mogelijkheid weer op tafel.

"Als we het willen doen, dan moeten we nu gaan."

Na een korte tussenstop op Ua Pou, waar we een prachtige wandeling maakten, zetten we koers naar Fatu Hiva.

Vorig jaar brachten we hier ruim twee maanden door.

We vierden er ons veertigjarig huwelijk. We leerden mensen kennen. We maakten wandelingen, Eric leerde houtbewerken, aten kilo’s fruit, deelden maaltijden en verhalen. We beloofden Simon houtgutsen en betonboortjes mee te nemen uit Europa maar gaven die bij onze aankomst op Hiva Oa mee aan een andere zeiler die naar Fatu Hiva zou varen omdat wij gewoon niet zeker wisten of we terug zouden komen.

En toch zijn we er nu weer.

Het eerste spannende moment komt al bij het binnenvaren van de baai.

Hanavave is prachtig, maar ankeren is er niet eenvoudig. De baai is diep en de plekken waar je goed kunt liggen zijn beperkt. Bovendien is het inmiddels hoogseizoen. We houden rekening met een overvolle ankerplaats. Maar het valt mee. Het eiland heeft een plekje voor ons vrijgehouden 😊

Nog diezelfde dag lopen we het dorp in. En daar gebeurt precies waar we op gehoopt hadden. In de verte zien we een bekend silhouet. Simon. Hij kijkt op, herkent ons vrijwel meteen en begint te lachen. Voor we het weten worden handen geschud, schouders geklopt en verhalen uitgewisseld. Even later zien we ook zijn vrouw Sissy weer. Dikke knuffel. Een paar zoenen. Alsof we elkaar vorige maand nog zagen. Dat gevoel blijft de dagen daarna terugkomen. Bij Jacques en Désirée. Bij Alex en Brenda. Bij mensen van wie we soms de naam niet meer direct weten, maar die ons wel herkennen. En andersom. Het is vreemd hoe snel een plek vertrouwd kan voelen als er mensen zijn die blij zijn je terug te zien.

Toch is er ook veel veranderd.

De nieuwe winkel die vorig jaar nog in aanbouw was, is klaar.

Alex en Brenda hebben inmiddels een zoontje gekregen. Alex junior wordt vrijwel direct bij ons in de armen gedrukt. Twee maanden ouder dan onze kleinzoon Niven.

Mensen die vorig jaar ziek waren, zijn hersteld. Anderen zijn juist voor behandelingen naar Tahiti gegaan. Kinderen zijn geboren. Plannen zijn veranderd. Het leven heeft hier niet stilgestaan terwijl wij aan de andere kant van de wereld zaten. En juist dat maakt het zo bijzonder om terug te zijn.

We kloppen aan  bij Horari.

Vorig jaar kregen we van hem spontaan avocado's mee. Omdat verse groenten en fruit in de Tuamotus schaars kunnen zijn, hopen we stiekem dat we nog wat kunnen meenemen.

Dus stappen we opnieuw zijn erf op. We willen het gewoon kopen  maar Horari denkt daar anders over. "Kom morgen maar terug."

De volgende dag stappen we bij hem in de auto en rijden een stuk de bergen in naar zijn land. Daar staan we ineens zelf avocado's te plukken. En pompelmoezen. En  citroenen.En bananen. En nog meer dingen waarvan we ons afvragen hoe we dat ooit allemaal op de boot gaan opbergen.

Als we later iets willen betalen, wil hij daar niets van weten. Gelukkig hebben we nog rum 😊

Op zondag lopen we voordat we naar Alex en Brenda gaan naar de kerk. Niet omdat we ineens bijzonder gelovig geworden zijn. Maar omdat we nog precies weten hoe mooi het hier vorig jaar was. En dat blijkt niet veranderd. De zang vult het kleine kerkje en stroomt door de open ramen naar buiten. Meerstemmig. Krachtig. Prachtig. Soms hoef je niet alles te begrijpen om ervan onder de indruk te zijn.

De dagen vliegen voorbij. Veel sneller dan we zouden willen. Voor we het weten staat er weer een vertrekdatum in de agenda. Er komt opnieuw een gunstig weervenster aan.

Dit keer voor een driedaagse tocht richting de Tuamotus.

En dus laden we de dinghy vol. Dan nóg een keer. En nóg een keer. Met bananen. Citroenen. Pompelmoezen. Papaja’s. Avocado's. Meer dan we waarschijnlijk zelf kunnen opeten voordat alles te rijp wordt.

Klaar om te vertrekken.

Cadeaus van mensen die blij waren ons terug te zien. Mensen die een eiland, duizenden kilometers van huis, voor ons vertrouwd hebben gemaakt.

Als Hanavave langzaam uit ons zicht verdwijnt, realiseren we ons dat dit hoogstwaarschijnlijk ons definitieve afscheid is. Fatu Hiva ligt niet bepaald om de hoek en onze route voert ons vanaf hier alleen maar verder weg.

Wat blijft zijn de herinneringen.

Aan Simon en Sissy. Aan Jacques en Desiree. Aan Horari.  Aan Alex, Brenda en Alex junior. Aan de lieve mevrouw van het winkeltje. Aan de zang uit de kerk. Aan de mysterieuze ‘gezichten’ in de rotsformaties. Aan de bedwelmende geur van frangipani en tiare.

Aan een eiland dat ooit een tussenstop was, maar ongemerkt veel meer werd dan dat.🌺⛵❤

M️are Liefs,

Karin